World Cup Eilat !
Van dinsdag 28 maart t/m 2 april verbleef ik in Eilat om daar op 1 April mijn eerste World cup te zwemmen.
Voor mij was het tevens ook meteen de belangrijkste wedstrijd van het seizoen, er stond namelijk een ticket op het spel voor de olympic qualifier in Setubal. Die gehouden zal worden op 10 juni.
Zoals eerder geschreven vertrokken we op 28 mrt. Richting Eilat om daar genoeg tijd te hebben om te acclimatiseren.
Na een goede vlucht kwamen we om half 9 s avonds aan in het hotel. Daar aangekomen zijn we (Herman, Rob, Ferry en ik) zo snel mogelijk aan tafel gegaan om wat naar binnen te krijgen. Na het eten zijn we onze kamers gaan opzoeken etc. en zijn ferry en ik op jacht gegaan naar een supermarkt om water te halen. Snel weer terug en naar bed.
De dagen daarna stonden vooral in het teken van het bekende ritme eten, trainen, eten, slapen, eten, trainen, eten, slapen.
Op woensdag middag zijn we voor de eerste keer een kijkje gaan nemen bij de zee en hebben we zelfs een klein uurtje er in gedobberd. Het ging naar wens en met een tevreden gevoel konden we terug naar het hotel om ons daar weer op temaken voor het diner.
Op donderdag hebben we weinig speciaals gedaan. Het enige dat wel het vermelden waard is, is dat mijn kamer genoot Ferry zo slim was om zijn wekker verkeerd te zetten, en we dus een uur te vroeg bij het ontbijt aankwamen. De reden daarvoor was dat de Klok in Israel dus pas in de nacht van 29 op 30 mrt. Een uur naar voren ging. En wij dat dus helemaal niet hadden meegekregen.
Op Vrijdag avond was er een technical meeting, dat was niet erg bijzonder.
Zaterdag de dag voor de wedstrijd. De dag stond in het teken van het in orde maken van mijn materialen etc. S’ ochtends hadden we het met Rob al gehad over iets wat we aan onze voedingstok konden hangen zodat we hem zouden herkennen tussen alle andere voedingstokken. S’ middags zijn we(Ferry Rob en ik) dus opzoek gegaan naar iets dat oranje was.
Al gauw kwamen we een winkel tegen die oranje (kartonnen) tasjes hadden, meteen 2 tasjes meegenomen maar toch nog niet helemaal tevreden.
Uiteindelijk hebben we toch wel een hele goede en toepasselijke oplossing gevonden namelijk, ZWEMVLEUGELS.
S’ avonds heb ik me nog eenmaal volgestampt met Koolhydraten. En dan moest het de volgende dag gaan gebeuren.
De wedstrijddag; gewoon het ritme vast gehouden van de vorige dagen dus om 7 uur zaten we aan het ontbijt. Ik voelde me goed en had erg veel vertrouwen in de race. De dames moesten al om 8 uur starten terwijl de heren pas om 11 uur hoefde. De race van de dames was live te volgen via de tv.
En zo hebben ook wij met de dames op tv ons voorbereid op de wedstrijd.
Om half 10 zijn we richting de voorstart gegaan om ons verder klaar te maken voor de race, er hing een zeer goede sfeer, En Om 11 uur gingen we van start.
Gauw heb ik een positie gezocht in het veld waar dit minder gebeurde. Het was fijn dat ik bij de top van de wereld startte namelijk naast lurz en vlakbij gianottis, reykeman, sauvage en Fogg.
Ik heb op de laatste 700 meter na de hele wedstrijd bij de kopgroep gelegen. De laatste 700 meter ging het bij mij iets minder, tempo werd opgevoerd, er viel een gaatje bij de man voor mij en ik was niet instaat om dit gaatje te dichten. Verder tactisch een goede race gezwommen dus daar kan ik tevreden op terug kijken, gelukkig waren er nog genoeg dingen die beter kunnen.
Toen ik eenmaal klaar was en vooral tevreden aan het napraten was met Ferry werd er achter mij gevloten. Ik keek om en zag een whiteboard met een rode vlag en welk nummer stond er op het bord?. Juist ja nummer 83 en dat was mijn nummer.
Dit was zeer frustrerend en baalde toch wel een beetje van de DSQ vooral omdat ik me van geen kwaad bewust was/ben .
Uiteindelijk ben ik 23e geworden.
Ik hoop het in Setubal nog een keer te mogen proberen……
Op naar de volgende wedstrijd. !!! 